Odeszli zbyt szybko



Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą – powiada śp. ks. Jan Twardowski. W ciągu bieżącego roku szybko odeszło wielu ludzi – godnych szacunku i zapamiętania.

 

Kazo Nędza Urbaś z zespołem Torka. Fot. Beata Tyrna.

21 I 2016 zmarł w Cieszynie w 69 roku życia Kazo Nędza Urbaś – architekt, muzyk; założyciel i lider kapeli ludowej „Torka”. Zespół powstał w 1979 jako studencka Grupa Folklorystyczna „Torka”. Przez pięć lat działał w Filii UŚ w Cieszynie, a później jako autentyczna kapela góralska. Kazo Urbaś był wodzirejem ceremoniału pochowania basów – podczas spotkań muzykantów z Polski, Czech i Słowacji – znanego jako „Pogrzeb basów”. Był laureatem Nagrody im. Oskara Kolberga (2006) oraz nagrody im. ks. Leopolda Jana Szersznika (2008) przyznanej przez władze powiatu cieszyńskiego w kategorii twórczości artystycznej. – Muzykant, osobowość, mistrz. I taki Kazik pozostanie, gdyż nie umiera ten, kto trwa w pamięci żywych – powiedziała na jego pogrzebie etnograf Małgorzata Kiereś.

 

2-mieczyslaw-machowiak-fot-z-archiwum-rodzinnego

Mieczysław Machowiak. Fot. z archiwum rodzinnego.

10 II 2016 zmarł w Bielsku-Białej Mieczysław Machowiak (ur. 17 VI 1954) – kolporter i drukarz. Pochodził z Czańca. Do 1981 r. pracował jako mechanik w bielskiej FSM. W stanie wojennym poszedł w ślady swego przyrodniego brata Wiesława Bakalarskiego i został działaczem podziemnej „Solidarności”. Od 1984 do 1989 był drukarzem biuletynu „Solidarność Podbeskidzia”, a także innych książek i czasopism drugiego obiegu, m.in. „Tygodnika Mazowsze”. Był ostatnim więźniem politycznym na Podbeskidziu. Zatrzymany 6 VII 1986 z częścią nakładu „Solidarności Podbeskidzia” wyszedł z aresztu dzięki amnestii 10 IX 1986. Od 1989 pracował w drukarni Dimograf. W dużej mierze dzięki jego pomysłom i inicjatywie drukarnia osiągnęła wysoką pozycję w swej branży w naszej części kraju. Pozostanie w pamięci jako człowiek cichy, życzliwy dla bliźnich.

najstarsza-bielszczanka-siostry-buzkowny-we-fryd

Najstarsza bielszczanka – Siostry Buzkówny we Frydku.

26 II 2016 zmarła najstarsza bielszczanka Marta Rożańska z d. Buzek (ur. 15 VI 1910 we Frydku). Była córką pastora Andrzeja Buzka (1885-1971), siostrą Marii Wegert (ur. w 1911) i ciotką premiera Jerzego Buzka (ur. w 1940). Ukończyła anglistykę i germanistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Była uczennicą Juliana Przybosia (w Gimnazjum im. A. Osuchowskiego w Cieszynie) oraz jego sekretarką w ambasadzie w Bernie (1947-51).  W 1953 zamieszkała w Warszawie. Pracowała tam w „Metaleksporcie”. Później znów wróciła do dyplomacji, tym razem do kanadyjskiej Ottawy. Od 1970 mieszkała w Bielsku-Białej. Była symbolem kobiecej siły, mądrości, radości z każdego dnia. O swej długowieczności mówiła, że jest funkcją życzliwości dla ludzi i optymizmu wobec świata.

marta-garapich-w-drodze-na-fudzi

Marta Garapich w drodze na Fudżi

31 III 2016 zmarła Marta Garapich de Sichelburg (ur. 30 IV 1948 w Oświęcimiu) – sędzia, podróżniczka, działaczka społeczna – początkowo pracowała m.in. w sądach rejonowych w Oświęcimiu i Wadowicach. W czasie stanu wojennego nie chciała orzekać w trybie „doraźnym i przyspieszonym” jako sprzecznym z istotą prawa, więc w czerwcu 1983 zrezygnowała z pracy w sądownictwie. Po zmianach ustrojowych w 1990 została delegatem pełnomocnika rządu ds. samorządu terytorialnego. Od 1990 do 1996 pracowała w SR w Oświęcimiu, a później do emerytury w 2013 w Sądzie Okręgowym w Bielsku-Białej.

W maju 2015 otrzymała z rąk Rzecznika Praw Obywatelskich prof. Ireny Lipowicz tytuł „Samorządowca Podbeskidzia”. Najlepiej czuła się w górach. Brała udział w trekkingach wokół Annapurny w Himalajach i wokół Mont Blanc. Zwiedziła Peru, Mały Tybet i Ladach, przemierzyła Patagonię i góry Ałtaju, dotarła do Nowej Zelandii, przejechała na rowerze Piemont i Prowansję, wspięła się na Fudżi, odwiedziła również Islandię i parki narodowe USA. Z pasją poznawała nowe trasy górskie, ale delektowała się samym pobytem w górach.

pic

Janusz Pić. Fot. z albumu żony Barbary.

17 VII 2016 zmarł w Wilamowicach k. Skoczowa Janusz Pić (ur. 27 X 1945 w Oławie) – syn przesiedleńców z Kresów. Już w pierwszych latach życia przeprowadził się z rodzicami do Bielska-Białej. Ukończył LO im. S. Żeromskiego w Bielsku-Białej oraz technologię żywienia w WSR w Krakowie (1969). Pracował m.in. jako specjalista ds. żywienia i rekreacji ruchowej w Uzdrowisku Goczałkowice-Zdrój. Założył ośrodek „Arka” w Ustroniu-Nierodzimiu. W 1999 rozpoczął wdrażanie swojego przeciwnowotworowego programu autorskiego „Nadzieja” dla pacjentów onkologicznych i alergicznych z zestawem żywienia i ćwiczeń ruchowych. Program zawarto w książce Janusza i Barbary Piciów „Możesz wygrać z rakiem i alergią” – wyd. II poszerzone, Cieszyn 2010. W ramach programu przeszkolono 8000 pacjentów po leczeniu w sanatoriach Polski południowej. Janusz Pić kładł w programie nacisk na spokój psychiczny, ruch (którego niedobór powoduje wzrost komórek nowotworowych o 35 proc.) oraz dietę przeciwalergiczną. Uwzględnił wpływ soku z pokrzywy niekwitnącej, co ma priorytetowe znaczenie dla detoksykacji organizmu. Przypominał, że gdyby ludzie znali właściwości tej rośliny, to pod płotami nie rosłaby żadna pokrzywa.

alfred-biedrawa-fot-z-archiwum-zpap

Alfred Biedrawa. Fot. z archiwum ZPAP

24 VII 2016 zmarł w Bielsku-Białej Alfred Biedrawa (ur. 12 I 1923 w Kętach) – malarz, pedagog, erudyta, który dyplom artysty uzyskał w krakowskiej ASP w pracowniach prof. Fryderyka Pautscha i doc. Juliusza Joniaka w 46 roku życia. Po studiach pracował w Studiu Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej (1957-1963). W latach 1974-1998 był adiunktem w Zakładzie Wychowania Plastycznego na Wydziale Zamiejscowym Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie (obecnie Instytut Sztuki). Ponadto od 1988 do 1997 uczył malarstwa w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Bielsku-Białej. Nie widział na jedno oko, a na drugie z biegiem lat coraz mniej. Mimo to prowadził samochód i malował tak, jakby nie miał kłopotów z kompozycją. Jego prace znalazły się w prywatnych zbiorach w Anglii, Szwecji, Grecji i Ameryce. Był uważany za romantycznego i poetyckiego „arystokratę ducha”.

7-ks-boguslaw-kokotek-fot-wieslaw-przeczek

Ks. Bogusław Kokotek. Fot. Wiesław Przeczek

24 VII 2016 zmarł nagle Bogusław Kokotek (ur. 16 V 1949 w Łyżbicach) – pastor Śląskiego Kościoła Ewangelickiego Augsburskiego Wyznania, działacz społeczny i ekumeniczny, muzyk, orator, dziennikarz, publicysta. Był niezwykle popularnym pastorem po obu stronach Olzy. Na antenie Radia Ostrawa stworzył ekumeniczną audycję pn. „Głos chrześcijan”. W czeskocieszyńskiej TV wymyślił emitowany po czesku i polsku – program pn. „Cieszyńskie minuty chrześcijańskie”, którego był jednym z gospodarzy. Brał udział w wydaniu kancjonału „Śpiewnik ewangelicki”, był wieloletnim redaktorem naczelnym „Kalendarza Ewangelickiego” i „Przyjaciela”. Jako prezes Towarzystwa Ewangelickiego w Republice Czeskiej prowadził działalność kulturalną i turystyczną. Pełnił funkcję kapelana Koła Polskich Kombatantów w Republice Czeskiej, przewodniczącego Komisji ds. Mniejszości Narodowych przy Urzędzie Miejskim w Trzyńcu i przewodniczącego Komisji ds. Mediów przy Urzędzie Miejskim w Czeskim Cieszynie. Był radnym miasta Trzyńca z ramienia Ruchu Politycznego Coexistentia. Nie bez kozery nazywano go ostatnim pastorem tradycji michejdowskiej na Zaolziu.

8-andrzej-kralczynski-fot-wikipedia

Andrzej Kralczyński. Fot. Wikipedia

21 VIII 2016 zmarł w Bielsku-Białej Andrzej Kralczyński (ur. 29 VII 1943 w Warszawie) – absolwent Wydziału Prawa i Administracji UŚ, pracownik FSM w Bielsku-Białej, a po 1980 r. przewodniczący Komisji Zakładowej Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” oraz członek Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”. W latach stanu wojennego był internowany (od maja do listopada 1982), aresztowany i skazywany za działalność związkową (od 1983 do 1986). Po 1989 był senatorem I kadencji z ramienia Komitetu Obywatelskiego. Przez cztery lata działał w senackiej Komisji Spraw Emigracji i Polaków za Granicą. W czasie kadencji odszedł z klubu parlamentarnego związku i pozostał senatorem niezrzeszonym. W 1993 kandydował ponownie do senatu, ale – jako kandydat niezależny – nie został wybrany, więc wycofał się z działalności politycznej. Za zasługi dla przemian politycznych w Polsce w 2013 odznaczono go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

9-ks-tomasz-dzida-fot-archiwum-diecezji-bielsko-zywieckiej

Ks. Tomasz Dzida. Fot. archiwum diecezji bielsko-żywieckiej.

5 IX 2016 w szpitalu w Ammanie zmarł ks. Tomasz Dzida SChr (ur. 17 XI 1981 w Pszczynie) – duszpasterz polonijny w parafiach USA i Kanady.  Do Towarzystwa Chrystusowego wstąpił 29 VIII 2006. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk ks. bpa Zdzisława Fortuniaka 17 V 2011 w Archikatedrze Poznańskiej. Później pełnił posługę wikariusza parafii p.w. Chrystusa Króla Wszechświata w Stargardzie (2011-2013). W 2013 skierowano go do pracy duszpasterskiej wśród Polaków w USA i Kanadzie. W latach 2013-2015 pracował w parafii p.w. Miłosierdzia Bożego w Lombardzie (Il). Od 2015 był duszpasterzem w parafii p.w. Matki Bożej Królowej Polski w Toronto. Zmarł, leczony w  szpitalu w stolicy Jordanii, po krótkiej chorobie w czasie pielgrzymki do Ziemi Świętej. Jego pogrzeb odbył się 13 IX 2016 w rodzinnej parafii, w kościele NMP Wspomożenia Wiernych w Czechowicach-Dziedzicach. Był człowiekiem dowcipnym, pełnym pasji i entuzjazmu.

10-ks-jozef-straczek-fot-jozef-koziel

Ks. Józef Strączek. Fot. Józef Kozieł

7 IX 2016 w szpitalu w Bystrej zmarł ks. prałat Józef Strączek (ur. 17 X 1914 w Pcimiu) – duchowny katolicki, jeden z najstarszych mieszkańców Porąbki. Święceń kapłańskich udzielił mu w katedrze na Wawelu kardynał Adam Sapieha w 1939. Swoją pierwszą pracę duszpasterską rozpoczął w Wilkowicach na dwa tygodnie przed wybuchem II wojny światowej. W czasie wojny posługę pełnił także w Komorowicach. Po 1945 r. był duszpasterzem w Rajczy i Żywcu. Do parafii p.w. Narodzenia NMP w Porąbce skierowany został w 1957. Przez 32 lata pełnił tam posługę jako jej proboszcz. Od 1989 przebywał na emeryturze. W 2004 otrzymał  Honorowe Obywatelstwo Porąbki. W tym roku redakcja tygodnika „Niedziela” przyznała mu medal Mater Verdi (Matka Słowa) za zaangażowanie w apostolat słowa. Był wzorowym kapłanem i dobrym gospodarzem, propagatorem zdrowego stylu życia, człowiekiem otwartym, niekwestionowanym autorytetem moralnym.

26 IX 2016 zmarła w Żywcu najstarsza mieszkanka Podbeskidzia Stanisława Pietrzyk z d. Ostrowska (ur. 10 V 1910 w Żywcu) – nauczycielka i pielęgniarka. Po ukończeniu seminarium nauczycielskiego pracowała jako nauczycielka. Po wojnie osiadła z mężem – lekarzem Bogumiłem Pietrzykiem – w Oświęcimiu, gdzie oboje leczyli więźniów uwolnionych z KL Auschwitz.  Po przejściu na emeryturę (1972) Pietrzykowie zamieszkali w rodzinnym domu w Żywcu. Stanisława Pietrzyk posiadała talent artystyczny i realizowała go w sztuce tkania oraz malowania na szkle. Jej prace ozdabiają ściany szpitali i ośrodków opiekuńczych, w których oboje z mężem pracowali. W rodzinnym domu kultywowała pamięć o bracie Marianie, lekarzu wojskowym, ofierze zbrodni katyńskiej. W 2014 Stanisława Pietrzyk została wpisana do Złotej Księgi Miasta Żywca.

Jan Picheta

 

Komentarze